مبارزه...

یا رحیم

آدمی چقدر عجیب است...

تا چند لحظه ی پیش طوفانی سهمگین، درونم به پا بود و داشت هستی ام را به باد می داد و "عنان از کف داده بودم" ... در این لحظات، بجای فرورفتن در قعر افکار جانکاه و فرساینده، باید فقط تغییر وضعیت داد.... این دو روزه کشف بزرگم این بوده است... البته که باید این مهم، آگاهانه شکل بگیرد. یعنی اگر امشب هنگامه ی این طوفان درونی، از جایم می جنبیدم، و یا اندکی دست نگه می داشتم، و یا شاید با نهیبی بر سر خویش، از شدت و حدت آن غرش و ناله های درونی اندکی کم می شد.... البته همیشه هم این کشف، راهگشا نیست و خیلی مطمئن نیستم که امشب جواب می داد یا نه!

خب آدمی است دیگر، گاهی دوست دارد درد دل کند، دوست دارد با گریه حرف بزند، دوست دارد بچه شود و البته من بیشتر اوقات بچه می شوم. (یعنی زود دوست دارم نتیجه ی کار را ببینم، زیاد گریه می کنم و زود دلم می شکند و زود آرام میشوم. مثل بچه ها که شاهد بودم همان آن که ناراحت است و گریان، همه چیز را به فراموشی می سپارد انگار نه انگار اتفاقی افتاده... ) بچه ها را دوست دارم... گاهی به حالاتشان دقیق می شوم چقدر دنیای کودکی عبرت آموز است! راستش را بگویم از این ویژگی ام خوشم می آید و شاید همین موجب می شود در اوج طوفان، روی پاهایم بایستم.

فلوت و ویولون را دوست دارم، آدم را به سرزمین های ناشناخته به دور دست ها می برد و بر ساحل آرامش می نشاند ...

در حال نوشتن این سطور، موزیک بی کلام آمریکای جنوبی

(colors of rainbow by Leo Rojas)

پر از شورم می کند و رغبتم برای نوشتن را بیشتر. دوست دارم ارزشمند و قدرتمند باشم و از هر چه در مسیر زندگی ام به رشد این دو ویژگی کمک کند استقبال می کنم... تلاش خواهم کرد... طوفان ها هر چقدر دهشتناک هم باشند، رفتنی هستند مثل همه ی خاطرات، همه ی وقایع، همه ی غم ها و خوشی ها و... همه چیز رفتنی است پس اندکی صبر....

راستی اگر فقط چند لحظه از عمرم باقی مانده بود چه چیز می توانست مهم باشد؟

سفر ده روزه ......